کلوگری

شعر (زری) از پری خانه ی تاریک

 

 

زری

 

 سلام انار قشنگ !

تو زری هستی ؟

یا پروازی که

باید به پرنده اش پر ببازد ؟

خوب می کنی

تو خیلی خوب می کنی

که مرا بی جواب

جواب می دهی

                     سالی دو بار

تا برایت تکرار نشوم

مثل مثالی که

                   پا برهنه می دوید

تا کفش هایش

                    کهنه نشود !

تو چقدر احمقی عزیزم !

عقلت را دست یوسف دادی

آن روسپی درجه سه

                            با زیبایی غلیظ کشنده

و دست های متراکم خوددارش را

                                           پرت کن

من در تماس نزدیک با مجموعه ی کیهان

هیجان رهای هستی را

در یک شماره ی کاملاً شخصی

خداحافظ ! پدرم رسید

همه چیز باید قطع شود

حالا دیدی که من چقدر احمقم عزیزم ؟

سلام !

من یک انارِ سیاهِ قشنگ هستم

نامم همان زری ست

بالشم پَری ست

مغزم خری ست

شیوه ام کری ست

برادرزاده ات را ببوس و

از قولِ اقوالِ بی قواره ی خود

                                     در من بگو :

عاشقُم ، دیوونه یُم

بی یین بُکُشینُم

ریخته اید مثلِ آب دیوانه

                              برای کُشتنم

او کِشاند مرا

                 تا کشتنم

همه قبیله ی من

دزدان خوش نام

                     روز آفتابی بودند

و من فکر کردم

حالا که پدر اینقدر پیر شده

                                   که مرا می کُشد

چه کسی

با هنر دزدی

نان آورِ این خانواده خواهد شد

که با کشتن من

هستی

یک انار سیاهِ درشت را

                             می اندازد در دست مستی

چرا خونم

           سرخوش می رود

چه ریخته اند در آن

چرا دکتر

این نسخه را نوشته

                          شکل یک شعر

مگه من چه گفته بودم ؟

 

+   زری شاه حسینی ; ۸:٠۱ ‎ب.ظ ; ٢ شهریور ۱۳٩٠
    پيام هاي ديگران ()  
 

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir